امروز یک شنبه است نه جمعه

نه مث اینکه هنوز هم گاهی اوقات دلتنگ میشم براتون! نه هنوزم برام گویا یه ذره رگ و ریشه مونده! گرچه دوشنبه و جمعه و..رو دیگه قاطی میکنم

ادعا....

چیزی که این روزا تار و پودم رو خشکونده همین کلمه س!! الان که دارم این چرندیات رو مینویسم براتون توی عروسی یکی از دوستامم! میاد دیگه بی هوا چون دل نوشتتش! مکان نمیشناسه که! البته حال و هوای این عروسی هم اینطوری هوایی م کرد! چقدر خوشحال و در عین حال چقدر ناراحت چه حس عجیبی!

راستی مگه قرار نبود هوای دلم رو داشت باشید! بهتر بگم هوای نفسم رو هم داشته باش! به معنای کلمه قلبم به چشم هم زدنی سنگ شد؟ چقدر زود به شعر پست قبلیم رسیدم!

نمیدونم همه سعی خودم رو کردم یا نه ولی...نه شاید باید جلز و ولز بیشتری میکردم

آینده دیگه مث گذشته برام مبهم نیسن چون به لبخند شما تکیه کردم!

لحظه ای که بهم گفته ای برو عاقبت بخیر شی برو یادم نمیره اون لحظه ای که با همه ادددددددددددعام!!!!!! نتونستم دل به دریا بزنم بگم "با اجازه امام زمان بله"، بلکه از ترس مسخره شدن همون "با اجازه بزرگترها بله" رو گفتم با اینکه شب قبلش کلی تمرین کرده بودم و در نوشابه برا خودم باز کرده بودم و...اما نگفتم! و اونیکه اصلا ادعاش نمیشد و گفتن این حرف ازش بعید بود و سمت چپم نشسته بود گفت "با توکل بر خدا و اجازه آقا

امام زمان بله!" و حرف و زهرخند دیگران براش مهم نبود!

                                                                                                                                                       اونجا بود  که بند دلم پاره شد و     

        صدای شما پیچید توی گوشم که 

   دخترم برو عاقبت بخیر شی الهی!

پس چرا گاهی  

  اوقات این چیزا رو یادم میره!پس چرا گاهی اوقات

   اینقدر تلخی میکنم!






هبوط نوشت:

دوستان شرمنده این پست رو بیشتر خودم سر در میارم اگه ازش سر در نیاوردین دست به گیرنده هاتون نزنید بلکه بدونید من زده به سرم!

تاظهور...